Ik kan weer remmen

Ik heb de auto weer terug. Vanmorgen belden ze vrij vroeg dat hij klaar was. Dat maakte voor een dag met veel rond gesjees. Niels naar kamp brengen, later voor de auto gaan betalen, Niels weer ophalen, en toen Bart thuis was de auto gaan halen. Er was veel mis met de achterremmen (pads, rotors, levers, calipers, en hose zijn allemaal vervangen). En dat allemaal blijkbaar vanwege een 'collapsed hose'. Een in elkaar geklapte remslang. Hij remt weer prima, maar nu moet het toch echt afgelopen zijn met de mankementen! Ik durf geen auto meer aan te raken, want ik wordt ervan beschuldigd dat ze dan kapot zullen gaan.

Het is hier een stralend zonnetje, en heel langzaam krijg ik wat projectjes klaar buiten. Zoals een nieuwe plek maken voor de picknicktafel, hetzelfde als voorheen maar dan op een andere plek. We hebben jaren een vierkant van spoorwegbielzen gehad, en dat gevuld met houtsnippers. Dat was heel handig, dan hoef je niet steeds de tafel te verzetten met gras maaien.
Ook ben ik bezig met een beetje een betere afzetting van stenen te maken langs een tuintje naast het terras. Ik gebruik allerlei platte stenen uit de beek, en metsel ze wat op en naast elkaar. Een heel gepuzzel om het een beetje mooi te krijgen.

Verder doet de groentetuin het prima, alleen de tomaten willen nog niet zo erg. Die houden wat minder van dit koele weer.
Heerlijk om lekker wat vers spul uit de tuin te halen, vanavond prei en uien voor in de bami, en dit ging vanmiddag in de soep:



Dan hadden we hier deze katten-invasie, die Kibbels en Bitz helemaal gek maakte;


De katten trekken zich nergens iets van aan, als ze konden zouden hun tong naar de honden uitsteken!

Pech hebben

Die deur die uit de deurpost viel op de dag dat Micky vertrok was inderdaad het begin van kapotte dingen. Met name auto's dan, de rest nog even afkloppen. De eerste week heb ik nieuwe banden voor Micky's auto gekocht. Tim rijdt die auto nu, en toen hij begon te zeggen dat het net "race car tires" waren vond ik het wel tijd om nieuwe te kopen. Ze waren een beetje erg kaal dus. Dat telt eigenlijk niet bij de kapotte dingen want ze werkten nog. Er moet echter nog meer aan de auto gebeuren, maar we kijken eerst of hij nog door de inspectie komt. Vrijdag reed ik in die auto en vond dat hij maar moeilijk de heuvels opkwam. We hebben de vloeistoffen eens nagekeken, en alles behalve die van de stuurbekrachtiging moest worden bijgevuld. Ik heb het gevoel dat deze auto dit jaar nog de deur uit gaat! Hij is 10 jaar oud, en er zit ook een beetje roest aan.

Dezelfde week kon Bart's auto (ook 10 jaar) niet meer goed bergop, dus hup, die naar de garage. Het was de "head gasket" dat antivries in de motor lekte. Net voor Micky vertrok had hij al wat reparaties gehad, en nu dit weer. Kassa hoor. We brachten hem deze keer naar een andere garage, en toen de garage van de eerste reparatie belde om te vragen hoe de service was, vertelde ik dat hij nu weer in reparatie was. Ik heb niks meer terug gehoord. Het waren waarschijnlijk twee kapotte dingen die niet met elkaar in verband stonden maar toch. Zou wel fijn zijn als de manager zelf nog eens terug belde.
2 dagen na reparatie nummer 2 ging zijn "check engine" lampje weer branden. Hij heeft het bij de garage laten testen en het zou de zuurstofregelaar zijn. Daar kan hij nog even mee wachten om te laten maken.

Mijn achterremmen begonnen een paar weken geleden wat geluid te maken, eigenlijk merkte ik het al toen ik van Syracuse terug kwam. Dit weekend was het opeens heel erg, en iets dat ik niet meer kon negeren. Het was metaal op metaal geluid, of een nagel op de schoolbord. Dus vanmorgen de auto meteen weggebracht nadat ik Niels afgezet had bij zijn zomerkamp.
Deze keer ben ik naar Pritchard gegaan, omdat ik het door een Dodge dealer wilde laten maken. We hebben met remmen al vaak problemen gehad omdat garages het niet goed doen. Deze Pritchard is dus dat bedrijf dat Crysler/Dodge eruit geknikkerd heeft, maar ze doen nog steeds reparaties.

Terwijl de auto in de garage stond heb ik rond gewandeld in de stad, in het ochtendzonnetje. Jammer dat ik mijn camera niet bij me had. Het zou een goede manier zijn geweest om eens wat foto's te maken van verschillende huizen. Er zitten mooie oude tussen.
Na een uur werd ik gebeld dat ze een onderdeel voor de rem moesten bestellen dat morgen pas zou komen. Ik ben even de naam kwijt wat het was, maar er is meer aan de hand dan alleen wat nieuwe kleine onderdelen aan de remmen.
Ik kreeg een ritje naar huis aangeboden door Ed, een gezellig kletsende man. Zijn vrouw blijkt ook in het ziekenhuis te werken. Ik vroeg wat de plannen nu zijn voor Pritchard. Ze gaan door met hun bedrijf, ze mogen alleen geen nieuwe Dodge of Crysler meer verkopen. Ze gaan verschillende merken tweedehands auto's verkopen, en ook hun service uitbreiden naar andere merken. Ik hoop dat dit familiebedrijf kan blijven bestaan, en ik vertelde hem ook dat ik zeker geen nieuwe Dodge of Crysler zou kopen na deze stunt die ze uitgehaald hebben!

Hopelijk heb ik mijn auto morgen weer terug.

Hondewandeling

Vanmiddag kwam Bart op het idee om met Kibbels en Bitz bij Taughannock Falls te gaan wandelen. Ik had er zo mijn bedenkingen bij, want Kibbels loopt na een kilometer al lam. We hebben haar toch maar meegenomen. We parkeerden bij het uitkijkpunt, en van daaruit liepen we langs de bovenrand van het ravijn. Ik dacht dat Bart van plan was om een stuk te lopen en dan omdraaien, maar nee, hij wilde het hele pad wel lopen. Niels klaagde even, maar heeft het toch goed volgehouden. Kibbels echter niet. Bij de trappen droeg Bart haar, en bij het meer heeft hij met haar gewacht terwijl Niels en ik verder terug liepen naar de auto. Dat waren nog flink wat trappen om weer omhoog te komen! Niels liep flink vooruit, terwijl ik regelmatig even moest stoppen. Waar blijft mijn conditie toch!

Onderweg vroeg een jonge vrouw me om een foto van haar te maken bij de waterval. Ik hoorde haar accent, en vroeg waar ze vandaan kwam. "Holland" zei ze. Wat grappig om op de gekste plaatsen Nederlanders tegen te komen. Ze was op vakantie en met een groep rond aan het trekken, maar de rest was op een wijnproeftoer waar zij geen zin in had. Als ze me niet gevraagd had om die foto te maken had ik ook niet geweten dat ze Nederlandse was.

Bitz deed het de hele weg prima. Af en toe wel even blaffen als ze weer wat interessants rook. We gingen Bart en Kibbels met de auto halen, Kibbels wilde zelfs nog niet meer opstaan! Ik heb haar thuis maar even een pijnpilletje gegeven. Het is misschien wel een marteling voor die hond, maar buiten gaan wandelen en snuffelen is feest. Ze betaalt er alleen later voor. En ik ook wel een beetje met spierpijn.

Dit en dat

Aan de knallen te horen zaterdag zou je nooit geloven dat vuurwerk afsteken in New York niet mag. Het was al bezig toen ik thuis kwam, en toen het donker werd ging het pas echt loos. Het echoed ook nog eens flink tussen de heuvels hier. Kibbels zat naast Tim op de bank te trillen. Ze kan niet tegen die knallen, ook niet tegen onweer. Bitz huppelde vrolijk rond, het deerde haar niet.

Eindelijk schijnt de zon weer. Vanuit het ziekenhuis hebben we een mooi uitzicht op het meer, en op zondag was iedereen wel aan het varen. Zoveel boten heb ik nog niet gezien op het meer.

Het werk was best druk, niks ongewoons. Ik werk momenteel een kersverse verpleegkundige in, wel een erg goede. Er zijn 11 nieuwen aangenomen. Dat zegt wel wat over het verloop. Half augustus krijgen we ook weer een nieuw afdelingshoofd. Hij lijkt wel aardig. Hopelijk kan hij het aan.

Een maand of wat geleden vroeg Niels wat hij de hele zomer zou gaan doen. Plotseling leek het hem toch wel erg lang thuis, en met beide broers die werken. Vorig jaar werkte hij op het zomerkamp, maar werken met kleine kinderen was toch niet echt iets voor hem. Nu hebben ze echter toch een baantje voor hem weten te vinden. Hij gaat 3 dagen per week op het zomerkamp werken, maar niet in een groep kinderen. Hij gaat helpen met dingen opzetten en opruimen.
Vandaag was zijn eerste dag, en voor zover ik kan peilen is het hem goed bevallen. Dit jaar is het kamp niet op de school zoals gewoonlijk (er wordt verbouwd, en de hele parkeerplaats is opgegraven). Het kamp wordt in een state park gehouden. Wat een super ideale plek! Velden om te sporten, een mooi pavilioen, een speeltuin, wandelen in het park, en zwemmen bij de waterval.

Nou, ik heb te vroeg gesproken van zon, momenteel regent het weer. Goed voor de plantjes zullen we maar zeggen.





Het was een tijdje een oerwoud van groen, nu komt er weer wat kleur in.

Happy Independence Day!

Ik dacht, ik doe die foto nog een keer over maar dan met een sparkler erbij. Wist ik veel dat het geen sparklers waren, maar een of ander vuurspuwend ding. De vlag ging er bijna van in de fik:

Water genoeg

Vandaag heb ik Tim en Niels meegesleept naar Taughannock Falls tussen de buien door, even hallo gezegd tegen Bart, en het pad door het ravijn gelopen.




Het was er "druk", wat betekend meer dan 10 mensen.


Voordeel van de regen van de laatste tijd: genoeg water in de watervallen om het wat meer charme te geven.

Oude foto

Ik heb even geen zin om wat te schrijven, maar om het hier toch niet helemaal leeg te laten een foto uit de oude doos. Dankzij Gerard heb ik een aantal foto's die op een oude computer zaten weer terug. Hij had namelijk alle foto's bewaard die ik ooit gestuurd had.



Dit is onze lieve Biego, de meeste vernielzuchtige hond ooit. Dankzij hem kregen we af en toe nieuwe gordijnen. Hij is zich van geen kwaad bewust zoals hij daar zit!