Zaterdag

Op de hotelkamer.
Als je rechts naar buiten kijkt kijk je tegen een toren aan, maar het uitzicht naar links was mooi.


Van het gebouw daar beneden bij de waterval staan hier onder een stel foto's.

Zaterdag
De plannen werden alweer veranderd en we zijn niet naar Toronto gegaan (sorry, geen Toronto foto's of verslag). We houden dat nog een keer tegoed voor als we beter kunnen plannen. Tegen de tijd dat we de tieners op gang hadden vonden we het te laat in de dag om nog bijna anderhalf uur naar Toronto te rijden terwijl we geen goed plan hadden wat we er gingen doen. Dus dat komt nog een keer hopen we. Het is wel een weekend van de zoete invallen geweest.

Bart had gisteravond een bord gezien met "Bird Kingdom"; hij wilde vogels gaan kijken. Hup dan maar. Het bleek heel leuk te zijn, al moeten ze wel zorgen dat ze de boel bij blijven houden.
Eerst kom je bij de reptielen. Bart en ik hebben een kleine krokedil vastgehouden! Hij was pas een jaar oud en groeit zo'n 30 cm per jaar, zal 14 voet lang worden, maar nu is het nog een baby.


Zo dapper als dit meisje was ik ook! :)



Er zitten een stel fruitvleermuizen en hun acrobatiek hebben we een tijd staan te bekijken. Je kon ze van zo dichtbij zien (achter glas), heel leuk, maar te donker voor een foto.

Dan kom je bij de vogels uit. De meeste vogels zitten niet in een kooi en vliegen om je heen. Bart glunderde helemaal, het is echt een vogelman. Ook Tim en Niels hadden er echt plezier in en we hebben overal rustig staan kijken.


Kookaburra. Over deze vogel hebben de kinderen vroeger nog een liedje geleerd. Hij bleef even stil voor me zitten :)


Niels z'n favoriete vogel, die zich een beetje liet aaien.


Nog een waterval.

Er staat een gebouwtje binnen, wat een Javaans huis blijkt te zijn. Het verhaal wat erachter zit is wel interessant: blijkbaar vond de huidige eigenaar dit huis in stukken, in rottende doeken gewikkeld bij een boer. Die had het ooit een keer gekocht maar er niks mee gedaan. Het duurde lang eer ze het gebouw weer in elkaar gepuzzeld hadden, en nu staat het daar tussen de vogels.





Prachtig houtsnijwerk.

Na de vogels genoeg bekeken te hebben zijn we een klein stukje richting Falls gelopen en dan weer snel terug naar de auto en op zoek naar wat eten. We wilden ook nog naar de outlet mall, maar combinatie kerst en kleine parkeerplaats was niet goed, veel te druk. We zagen bij 1 winkel zelfs een rij staan om naar binnen te kunnen gaan, dus we zijn maar gauw wat anders gaan zoeken. Dat werd Subway en we hebben het op de hotelkamer opgegeten.

Daarna hebben we genoeg moed verzameld om naar de Falls te lopen. Iedereen behalve Niels die geen zin had. Ik vond het al heel wat dat Bart en Tim wel helemaal vrijwillig meegingen.
Het is in vogelvlucht heel kort vanuit het hotel, maar omdat er een stukje afgrond tussen zit moet je via een omweg lopen. Koud, wind!
Het kleine stukje bij Horseshoe Falls ligt constant in de mist van de waterval en het zorgt voor geweldige ijsformaties. De foto's zullen wel genoeg zeggen.


Daarboven zit Niels. In de Embassy Suites, yep.








Ik moest en zou een foto van deze boom hebben, die ik steeds weer zag vanuit de hotelkamer!




Zoveel ijsafzetting.


Kunstwerkjes van ijs.




Zo ziet de volgende ijstijd eruit.



Gelukkig was binnen een winkeltje waar Micky een muts ging kopen. Hij was de enige van ons zonder muts, en hij kon er wel een gebruiken om tegen de wind in terug naar het hotel te lopen zodat zijn oren niet van zijn hoofd zouden vallen.

Vanavond (zondag) komt bij dit gebouw de Olympische fakkel langs en is er feest!

's Avonds zijn Micky en ik nog even naar het casino geweest. Het is maar een klein stukje lopen door de kou, maar je bent blij als je dan weer binnen bent!
Het viel me tegen. Je kunt niet eens kwartjes in een gokmachine duwen. Het is allemaal geautomatiseerd; je stopt er papieren geld in, en als je naar een andere machine wilt krijg je een ticket met het resterende bedrag. Ook aan de hendel trekken hoeft niet meer, je hoeft alleen nog op een knopje te duwen. Zo kun je je geld nog sneller verliezen, en ook geen gepinkel van centen als je wint... Niks aan. We hebben ook nog een paar spelletjes poker gedaan op de machine, maar daar vond ik ook niks aan. Ik vond het wel leuk om te kijken hoe anderen aan een pokertafel zaten te gokken, en hoe die dealer met de kaarten omging. Hoewel ook hier veel geautomatiseerd. Aan de gokmachine in Vegas zitten was leuker. Daar krijg je ook nog eens gratis drankjes, hier niet.



Het koepeldak in het casino, erg mooi.

Het was een leuk weekend. Niks volgens planning, maar een leuke tijd samen met de familie, dus toch een succes. En we hebben de Falls weer eens gezien, deze keer in de winter en vanuit Canada.

Oh Canada!

Vanmorgen had ik eerst een vergadering op mijn werk. Het was erg productief. Micky was ondertussen thuis productief en had een heel lijstje om af te werken, dat begon met de honden naar de kennel brengen omdat we naar New York zouden gaan dit weekend. Toen ik thuis kwam bleek er echter een verandering in plannen aan te komen.
We zijn nog nooit rond de kerst in New York geweest en lijkt me zo mooi. Nu had ik eindelijk de familie overtuigd om te gaan. Er komt echter een sneeuwstorm aan in de kustgebieden waarvan nog niet zeker is hoeveel sneeuw er morgen in New York zal vallen. Het zal aalemaal aan de windrichting liggen. Om in een sneeuwstorm en mogelijk een blizzard in New York rond te gaan lopen leek ons niet zo'n geweldig plan, en in zo'n stad is het al snel een zooitje met sneeuw. We hadden wel op een beetje sneeuw geteld, maar niet zoveel, maar wat dan? De honden weer ophalen en alles afzeggen? Maar we wilden er met z'n allen op uit; Bart heeft nog geen enkele vakantie gehad dit jaar, en wij geen enkele met ons allemaal samen. De andere kant op van New York, Toronto misschien? Als we dat zouden doen moest allemaal wel snel geregeld worden. Micky bedacht dat we wel in Niagara Falls zouden kunnen logeren, en dan de volgende dag naar Toronto gaan. Hij maakte de reserveringen, maar vergat even dat er 2 Niagara Falls zijn. Dus zo komt het dat we nu in Canada zitten.

Onderweg in de auto hadden de kinderen al veel plezier. Het was al donker toen we over de Rainbow Bridge reden. De watervallen zijn verlicht, en aan de Canadese kant zijn allerlei lichtversieringen. We vonden het hotel niet meteen, en moesten ons omdraaien. Dat deden we in een park met allerlei bewegenede lichtversieringen. De kinderen hadden het grootste plezier door er gekheid mee te maken.
Ons hotel is een van de torenhotels. Bij de ingang bleek dat er er alleen valet parkeren is, kassa! Dus de boel uitgeladen en de autosleutels afgegeven. Het was er druk, maar er ligt een casino dichtbij, dat zal het wel doen.
De kamer heeft een uitzicht op de Falls, we zien een beetje van het licht dat op de waterval schijnt, en we zien de truck met snowplow steeds maar op en neer gaan op het stukje weg voor de falls. De mist van de waterval zorgt voor een dikke laag ijs op alles.

Het waait en is ijskoud buiten. "Canadian summer" noemt Tim het. We lopen even de straat over naar Applebee's en zijn gelijk verkleumd. Van mijn plan om vanavond even langs de waterval te lopen zie ik af!

Hulp

Soms zou je je familie wel even een handje willen helpen.... maar Michigan is wat ver weg.

Familie theorie

Ik heb nog niks verteld over die andere cursus die ik dit semester had, Family Nursing Theory. Het was geheel online via Blackboard. In een notedop hield deze cursus in hoe we als verpleegkundigen beter de hele familie kunnen verplegen in plaats van alleen het individu de zieke patient, en hoe ziekte van een familielid de hele familie aangaat. Als werkstuk moesten we een familie interviewen en hier een stuk of 10 pagina's over schrijven. Veel van deze cursus ging over relaties binnen families.

Een van de boeken die ik hiervoor gelezen heb is "You can go home again", wat ingaat op relaties binnen families, en hoe bepaald gedrag van de ene generatie op de andere overgedragen wordt. De relaties tussen familieleden van verschillende bekende families wordt uitgeplozen. Hiervoor worden "genograms" gebruikt. Dit is een soort stamboom, maar eentje die door middel van symbolen relaties aangeeft. Zo zijn bepaalde patronen in gedrag te ontdekken. Families die onder de loep genomen worden zijn onder andere die van Benjamin Franklin, John Adams, de Kennedy's, Beethoven, Charles Dickens en nog meer. Ze hebben in ieder geval allemaal hun problemen, net zoals elke familie zijn problemen heeft.

Elke familie heeft zo bepaalde eigenschappen wat aangeleerd gedrag is. Zo moesten we wat bedenken wat een eigenschap is die onze eigen familie kenmerkt door de generaties heen. Het was wel interessant om hierover na te denken, er zijn zo dingen waar je nooit eerder bij stilgestaan hebt.

In het hoofdstuk over broers en zussen staat een stuk over oudste, middelste en jongste kinderen. De oudsten zijn vaak leiders staat er, maar "The oldest daughter often has the same sense of responsibility, concientiousness, and ability to care for and lead others as her male counterpart. However, daughters generally do not receive the same privileges, nor are there generally the same expectations to excel. Thus they may be saddled with the responsibilities of the oldest child without the privileges or enhanced self-esteem."

Hm, ik vond vroeger ook altijd dat mijn broers meer mochten dan ik...

Het is een goed boek om te lezen, echt een aanrader als je eens meer wilt ontdekken over je eigen familie. Pas als je patronen van gedrag ontdekt kun je er wat aan gaan doen, en we zitten soms zo vast in onze eigen gedragspatronen om niet te zien wat er echt aan de hand is.

Sneeuw en sneeuwmannetjes

Deze mannetjes vond ik weer terug. Ze waren een paar jaar geleden verdwenen. Ik had ze ooit gemaakt: een bloempot en houten bal wit verven, aan elkaar lijmen, en een beetje aankleden.


Er ligt sneeuw, en vandaag scheen de zon de hele dag. Heerlijk stralend weer.

We hebben een beetje van onze kerstinkopen gedaan, net zoals zo ongeveer iedereen, het was zo druk overal.

Bart en Alex waren het weekend naar Oneonta geweest, voor Trent's verjaardag. Die drie zijn al bevriend sinds hun kleuterklas. Al zien ze elkaar niet zo vaak, ze houden contact en dat wil wat zeggen. Ze hadden het wel leuk gehad geloof ik. Bart had onze auto mee, omdat de verwarming van zijn auto het niet doet. Niet zo handig om met bevroren ruiten te rijden. Een tijdelijke oplossing is om een warme waterkruik op het dashboard te leggen en dan de blazer aan te zetten. Micky's idee, en het werkt.

Nog een

Een man komt bij de zusterspost en zegt "mijn vrouw doet zo vreemd." Ik ga kijken, ze ligt blauw naar adem te happen. Ik roep de gang in voor iemand een ABC alert te alarmeren en begin met hartmassage. Haar kleur gaat snel van blauw naar bleek (goede hartmassage!) en binnen een paar seconden is de crashcart er en staat de kamer vol met het reanimatieteam die het snel overnemen.

De ene dag blog je over een reanimatie, de volgende sta je er een te doen. Deze vrouw ligt nu op de IC. We zullen zien hoe het verder gaat.

Je weet nooit wat je tegen zult komen op een dag!

Awesome!

Het is niet elke dag dat je tegen iemand kunt praten die dood was, en die je ook nog zinnig antwoord kan geven! Reanimatie succesverhalen zijn er niet in overvloed. Zeker niet voor iemand die lang gereanimeerd wordt door een vriend en waar het minstens een kwartier duurt eer de ambulance komt.
Vandaag had ik de eer met zo'n gestorven en weer levende man te kunnen praten. Een van die jagers waar ik het een tijd geleden over had. Hij lag al sinds die dag in het ziekenhuis. Eerst in coma, aan de beademing; nu rondlopend, geen aantoonbaar hersenletsel. Hij is er nog niet helemaal, en moet een operatie ondergaan, maar hij heeft een tweede kans in het leven. Geweldig toch!